جامعه و مسائل موجود در آن همواره یکی از دغدغههایی بوده که دنبال کرده و میکنم. زمانی که بحث حضور در برنامه «چهل دقیقه بدون قضاوت» از طرف وحید جلیلوند مطرح شد و از موضوع آن مطلع شدم دیدم که با برنامهای روبهرو هستم که مدتهاست نبود آن را در تلویزیون احساس میکردهایم. صحبت کردن درباره اتفاقات تلخی که هر روز در اطراف هر کدام از ما می افتد و شاید خیلیهامان به سادگی از کنارشان میگذریم بیآنکه به این موضوع مهم توجه داشته باشیم که هر کدام از این اتفاقات چقدر میتواند روی کلیت جامعه و زندگی شخصی هر یک از ما اثر داشته باشد. باید بپذیریم که پخش چنین برنامههایی می تواند در جهت آموزش به خانوادهها قدم مثبتی بردارد و خیلی چیزها را برای آنها عیان کند - البته فکر میکنم «چهل دقیقه بدون قضاوت» توانسته در اولین قدم تا حدودی به این اتفاق دست پیدا کند. این را میتوانم از بازخوردهایی که در این چند روز با آنها روبهرو شدهام پیش بینی کنم.- باید در همین جا به خاطر چنین جسارتی به صدا و سیما تبریک گفت و البته از وحید جلیلوند هم تشکر کرد که با طراحی و کارگردان چنین حرکتی توانست تابویی بزرگ را از پیش روی رسانه ملی بردارد بیآنکه قصدی غیر از حرکتی فرهنگی داشته باشد. این اتفاق مهمی است. اینکه ما بتوانیم درباره معضلات اجتماعی عریان حرف بزنیم. جامعه امروز ما با توجه به تمام معضلاتی که پیش رو دارد به شدت نیازمند نقد و موشکافی است. اتفاقی که میتواند رفتارهای هر یک از ما را به عنوان شهروندان این جامعه تحتالشعاع خودش قرار بدهد و در نهایت موجب اصلاح ساختاری بزرگتر که همان جامعه است بشود.
امروز بحث بنیان خانواده یکی از مهمترین بحثهای پیش روست. متاسفانه باید بگویم اگر روزی اتفاقی به نام «طلاق» به عنوان یک قبح اجتماعی به شمار میرفت امروز به عنوان عملی ساده و پیش پا افتاده در بین مردم جا افتاده و دیگر کسی از اینکه بگوید طلاق گرفته ابایی ندارد. از این دست مثالها میتوان به وفور پیدا کرد و ارائه داد. بحث اعتیاد، خودکشی، فرار از خانه و خانواده، سقط جنین و... این ماجرایی است که باید روی آن کار فرهنگی صورت بگیرد. بنیان خانواده امروز نیازمند بررسی بیشتر برای فرار و رهایی از چنین اتفاقاتی است. نیازمند فرهنگسازی اطلاعرسانی درست و بدون رودربایستی در مورد اتفاقات جامعه است. اتفاقاتی که بیخ گوش همهمان میافتد و نمیتوان آنها را ندید.
ما نباید با فرار از مشکلات و کتمان آنها از درمانشان فرار کنیم. در حال حاضر بهترین راه جراحی جامعه است. اتفاقی که اولین قدمهای آن میتواند با ساخت چنین برنامههای برداشته شود. صحبت کردن درباره موضوع مهمی مثل سقط جنین تشویش اذهان عمومی نیست. اطلاعرسانی و زنگ خطری است برای خانوادهها و مسئولان. زنگ خطری که اگر نخواهیم به صدایش گوش دهیم ممکن است کارش به جاهای باریکی بکشد. چیزی که شاید نتوان آن روز دیگر فکری برایش کرد. پس بیایید تا دیر نشده برای چند دقیقه بدون قضاوت روبهروی هم بنشینیم و به جای محکوم کردن به فکر چاره باشیم.

یادداشت نیوشا ضیغمی درباره حضور در برنامه «چهل دقیقه بدون قضاوت» که در هفتهنامه همشهری جوان به چاپ رسیده است.