یه پیکانِ بی چرخ که بازم تو رؤیاش پُره سرنشینه

غرورش شکسته، به جای چراغاش دو تا حُفره مونده

کی می دونه اونُ زمونه چه جوری تا این جا کشونده

چه راهایی رفته، چه روزایی داشته، چه چیزایی دیده

با ترمز گرفتن چه خطُ نشونا رو جاده کشیده

عجب خاطراتی تو مغزِ فلزیش دارن رژه می رن

نمی ذاره هرگز که این دلخوشی ها تو قلبش بمیرن

چه روزا تنش رُ با گُل ها پوشوندن برای عروسی

چه شب ها تنِ اون تو جاده شده یه اتاقِ خصوصی

چه قدر بچه ها رُ رسونده دبستان زیرِ برفُ بارون

تو چه کوچه هایی سرک می کشیده به فرمانِ فرمون

چه قدر رو به رو رُ می دیده مبادا یه گربه تلف شه

چه قدر غصه داشته که تو پمپِ بنزین گرفتارِ صف شه

واسه هم مدل هاش چه بوقای کشدار که تو سینه داشته

از این پاسبونا وُ برگِ جریمه چه قدر کینه داشته

حریصِ یه جاده س از این جا تا رؤیا ، بدونِ توقف

نه از شب می ترسه، نه از شیبِ دره، نه حتا تصادف

یه پیکان قراضه س ولی توی رؤیاش هنوزم جوونه

خیالش می تونه بازم توی جاده یه کله برونه

خیالش هنوزم موتور مونده باقی تو صندوقِ سینه

یه پیکان قراضه کنارِ اتوبان داره خواب می بینه

با تشکر از بچه های خوب وبلاگ طرفداران رضا یزدانی که متن این ترانه رو تایپ کردن  و تو وبلاگشون گذاشتن. یه تشکر دیگه ازشون بابت معرفی این خواننده و ترانه هاش.

برای شنیدن و / یا دانلود این ترانه اینجا را کلیک کنید ( خیلی سعی کردم فایل رو برای دانلود قرار ندم و بذارمش اینجا پخش بشه ولی نشد.)

تمام واژگان این ترانه از بطن گفتار عادی مردم هستند، از گویش معیار فارسی تهرانی . از واژگان  سبک های ادبی و شاعرانه خبری نیست. بنابراین ترانه ساده و صمیمی جلوه میکند. این نزدیکی ترانه به زبان مردم ، مدیون انتخاب واژگانی نظیر : پیکان ، اتوبان ، خواب ، اتاق ، بچه ها ، کوچه ها ، روبه رو ، گربه ، پمپ بنزین ، صف ،  موتور و ...  نیز هست است که اگر نه هر روز ، که قطعا هر هفته بارها در محاورات مردم، ردو بدل میشوند. 

واژگان در  بیشتر حالات در  معنای اول خود به کار رفته اند. این امر  هم به سادگی بیشتر ترانه کمک کرده  و هم ترانه سرا را مجبور به پرداخت در سطح ادبی و استفاده از آرایه ی جان بخشی به اشیاء کرده است. این شخصیت پردازی به پیکان ، و اجزاء آن نظیر فرمون ، خاطرات ، دلخوشی ها، کاملا مشهود است. استفاده ی استعاری از واژگان به چشم نمیخورد و اصطلاحات نیز به همان فرم معمول خود استفاده شده اند. به نوعی میتوان گفت این ترانه اکثر ویژگیهای زبان محاوره را دارد به جز استفاده نکردن از عناصر استعاری زبان روزمره.

ساخت اکثر واژگان ساده هستند و در بعضی موارد در حالت جمع به کار رفته اند : چراغاش ، راها ، روزا ، ...  . باز هم این عنصر ، عنصر سادگی ساخت واژگانی ، در جلوه ی ساده ی این ترانه موثر بوده است. 

اصطلاحات و با هم آیی های برآمده از دل واژگان نیز تمام ویژگی های برشمرده شده برای پیکره ی واژگان ترانه را دارند و بالطبع همان اثرات را به دنبال دارند.