گذشت و ایثار  دو واژه  مقدس در ادبیات  ماست . همیشه و هر زمان در طول تاریخ بشریت " از خود گذشتگی "  جایگاهی  بسی ژرف  در ارزش های  انسانی  داشته است  و از جمله  خصوصیات  اخلاقی والا  به شمار می رفته است .هر جامعه ای  بسیاری از پیشرفت های خود را  مرهون  و مدیون  افرادی  بوده است  كه در راه ایجاد  آبادی و ترقی  سرزمین خود  از خواسته ها  و امیال  خود گذشتند  و رفاه  و آسایش  و امنیت  مردم  را بر رفاه و آسایش  و امنیت  خود ترجیح  دادند.

چنین اشخاصی  تاثیرگذارترین  افراد  هر جامعه ای  هستند. چه در میان بزرگان  و اندیشمندان  هر سرزمین  مانند  امیركبیر  كه بزرگترین  نقش  را در زمان  خود  در پیشرفت  و ترقی  ایران داشت  و در نهایت جان خود  را در این راه فدا نمود و چه در واحدهای كوچكتر  مانند خانواده  كه ممكن است  كه یكی از اعضاء آن مانند  پدر،مادر یا برادر  زندگی  هر یك از دیگر اعضاء خانواده  را دگرگون نماید. اینكه انسان تنها خود را نبیند و فقط  به خواسته های خود فكر نكند، برای  دیگران  ارزش  قایل  شود و به خواسته های آنها بهاء دهد بزرگواری است  و آنجا كه به خاطر دیگری  تمایلات خود را زیر پا بگذارد ، گذشت  و فداكاری  است . برای گذشت و ایثار باید   خیلی  بزرگوار بود و برای  بزرگوار بودن  باید خیلی  انسان بود.اما برای  انسان های واقعی  این گذشت و بزرگواری  آنچنان  دلپذیر و  لذت  بخش  است  كه هرگز  آن را با خودخواهی های دیگران عوض نمی كنند و احساس رضایت حاصل از این ایثار را بر حس  خودخواهی  ترجیح می  دهند.فداكاران  از  فداكاری  خود خشنودند اما هرگز ظالمان  از  ظلم خود  لذت نمی برند مگر آنكه  شخصیتی  بیمارگونه داشته باشند.هرآنچه  كه انسان  را به انسان بودنش  نزدیك می كند و او را در مسیر تكاملی  خود  پیش  می برد احساس والایی از هستی  به او می بخشد و هر آنچه كه او را در مسیر حیوانی  پیش می برد  احساس  پستی و رذالت را  در او زنده  می كند و بسوی  درجات  پایینی  از انسان بودن  سوق می دهد.