امروز میخوام یه خورده با هم خودمونی تر بحث کنیم.حالا،تو گام اولمون چی گفتیم؟ گفتیم که گام اول واسه دست یابی به اهداف،"خود شناسی و خود خوانی "است.حالا به نظرتون چطوری می تونیم این کارو صورت دهیم؟خیلی ساده است،فقط کافیست "مرد و مردونه(البته فارغ از جنسیت) "به این سه تا کار زیر مبادرت جدی بورزیم،تنها کافیه:

1- ضعف هامون رو مشخص کنیم   2- نقاط قوت و استعدادهامون رو تعیین کنیم 3- یک الگوی مناسب (هر فرد موفقی می تونه باشه) رو به عنوان معیار سنجش انتخاب کنیم.به همین سادگی.این شد خود شناسی و خود خوانی.اما به نظرتون صرف مشخص نمودن نقاط ضعف و قوت و انتخاب یه الگو کافیه، و دیگه اطرافیانمون می تونن رو ما به عنوان یه فرد موفق حساب ویژه و بلند مدت باز کنن؟ خوب معلومه که نه،" من باور دارم که مرد واقعی اونه که مردونگی شو نشون بده و اونو ثابت کنه"، و اصلا به همین دلیله که گام دوم رو "خود سازی یا خود را نوشتن" میدونم.یعنی چی؟ یعنی تلاش و کوشش مداوم از مبداء به سمت مقصد.از مبدای که " خود موجود " ماست به سمت مقصدی که " خود مطلوب " ما نام داره. خدابیامورز جلال الدین بلخی میگه:

        "گر توکل میکنی در کار کن                 کشت کن پس تکیه بر جبار کن".

الان نوبتی هم باشه نوبته " عمله".شماها که خدای نکرده نمی خواید جزء مخاطبان جمله ی زیر باشد،جمله ای که میگه " دانایی که به دانسته های خودش عمل نمیکنه نادانی بیش نیست".و حالا موقع مچ گیریه،حالا دیگه هیچ کدومتون نمی تونید انکار کنید که نسبت به گام اول که همون خودشناسی و ساختار شناسی است،بی اطلاع هستید،الحمدالله همتون ازش آگاهی دارید و بهتر از هر کسی اونو میشناسید.حالا نوبتی هم که باشه نوبت بالا زدن آستیناست.

یا علی گفتیم و عشق.........

حالا دیگه خودتون میدونید.من که رسالتمو به عنوان یه کاتب حقیر انجام دادم،میخوام " مرد  " بودن تون رو نه واسه من،بلکه واسه خودتون به اثبات برسونید. پس بسم الله