آدما وقتی خسته و دلتنگ می شن، دست به کارای مختلف و عجیبی می زنن. بعضی ها فقط با یه گرد و غباری که تو چشمشون بره، به زمین و زمان، بد می گن و غُر می زنن، که چرا وقتی باد می یاد، خاک بلند می شه. بعضی ها هم بر عکس، هیچی نمی گن، شکایت نمی کنن و با کسی هم، درد دل نمی کنن ؛ فقط تو خودشون می ریزن و حرص می خورن، ولی یک کلمه حرف نمی زنن!
یه دسته دیگه هستن که نه غُر می زنن و نه حرص می خورن؛ انگار خودشون رو می خوان تو آب بندازن و اون قدر برن پایین تا غرق بشن. اصلاً سعی هم نمی کنن خودشون رو نجات بِدن یا حتی از کسی کمک بخوان...

در عوض، توی این دنیای به این بزرگی، بعضی آدما رو می بینی که انگار نه انگار تا حالا غمگین شده باشن، یکسره لبخند ژکوند تحویل آدم می دن. اون قدر خوشن که نمی دونم این همه خوشی از کجاست؛ اصلاً برای چی خوشن؟! وقتی هم ازشون می پرسی: «چرا این قدر خوشین؟» جواب می دن: «دنیا ارزش غصه خوردن نداره!».
شاید فکر کنید این جور آدما از هفت دولت آزادن؛ ولی اینها واقعا اون قدر از درون خوشن که اگه کسی هم، چیزی به اونا بار کنه در جواب می گن: دنیا ارزش غصه خوردن نداره. فقط باید زندگی کرد؛ زندگی هم، بالا و پایین داره، غم و شادی داره. مهم اینه که تو لحظه های حسّاس، تصمیم درست بگیری.
تازه، من یه سری دیگه از آدمارو می شناسم که اصلاً دنبال غم و غصه می گردن. اونا نقش سنگ صبور رو دارن؛ وقتی یکی مریض می شه، پرستار می شن؛ توی رابطه های دوستی شون همیشه شریک غصه ها می شن؛ در رابطه های اجتماعی هم همیشه نقش مشاورهای دلسوز رو ایفا می کنن. انگار خودشون اصلاً غم و غصه ای ندارن. این جور آدما کسانی هستن که همه ما دوست داریم بعضی وقت ها باهاشون هم کلام بشیم. این افراد، غصه هاشون رو پیش خودشون نگه می دارن و با بقیه، تا مرز و نهایت خوشبختی می خندن.
شاید این درسته که می گن: «کسی که گریه می کنه، یک غصه داره و کسی که می خنده، هزار تا غم»؛ چون اون که می خنده، می دونه غصه خوردن، راه حل مشکلات نیست، بلکه با خنده و آرامش، سعی می کنه بهترین روش رو برای زیستن، انتخاب کنه و این، چیزی نیست جز همون تصمیم طلایی». آدما وقتی می خندن، برای رسیدن به خوشبختی، بهتر می تونن تصمیم درستی بگیرن.
پس بخند تا دنیا بهت بخنده!