به نام او که هر انچه دارم از اوست و او آرام کننده ی قلب هاست

تازه وارد هیجده سالگی شده بودیم من و برادرم تازه امسال درسمان را به زور تمام کردیم آخر سال های پایانی

درس ما برابر شروع جنگ شده بود و حالا که دوسال از شروع آن می گزشت بلاخره تمام کردیم و شدیم دیپلمه

پایان یافتن درس ما برابر شد با سربازی رفتن محمد و این برای پدرم که تنها امیدش به تنها پسر ته تغاریش بود

یعنی فاجعه .برای اون قابل فهم نبود که پسرش را برای سربازی بفرستد آن هم کجا میان توپو تانک و مسلسل.

من و محمد سومین و چهارمین بچه های پدر و مادرم بودیم که مادرم سر به دنیا آوردن ما دوتا از دنیا رفته بود قبل از

ما دوتا دختر وجود داشت هما و هاله هما 26 ساله بود و ازدواج کرده بود و یه بچه ی یه ساله داشت ولی هاله تازه 22

سالش شده بود و نامزد داشتمنم با تفاوت پنج دقیقه ای زودتر از محمد متولد شده بودم

واسه همین خواه نا خواه یه حس بزرگی در من بود و نسبت به محمد احساس نگرانی و مراقبت می کردم.

ولی پدرم ؛ او پسر یه خانواده ی پر دختر بود کلا تو خانواده ی پدرم پسر کمیاب بود و اکثرا دختر بودند وبرای همین

ها پدرم خیلی دلش می خواست که بچه هایش همه پسر باشند ولی تقدیر طور دیگری بوده تا اینکه بعد از دو دختر

مادرم دوباره حامله می شه ولی این بار برعکس دوبار گذشته که بارداری آسونی داشته بوده این دفعه از همون ماه

های ابتدایی مشکل داشته تا این که در اواخر بارداریش تنگی نفس می اورده واسه ی چثه ی کوچیک مامانم حمل

دوتا بچه خیلی سخت بوده تا اینکه سر به دنیا آوردن ما از دنیا می ره خواهرم هما می گفت وقتی من متولد شدم پدرم

با فهمیدن اینکه بازم دخترم خیلی ناراحت می شه ولی وقتی بعد از مدتی محمد به دنیا میاد انگار دنیا را به پدرم می

دند اون همیشه به شوخی به من می گه خدا خواسته بوده بازم به من دختر بده ولی اینبار محمد آویزون خدا شده و

گفته الا و بلا من باید با این دختره همراه بشم و بشم قل دومش