وقتی وارد شدم همه جا تاریک بود. شمعی که در دستم بود داشت خاموش میشد.

خاموش شد و مجبور شدم پرده ای رو که سمت حیاط بود کنار بزنم.

باریکه ای از نور خاکستری غمزده ای به داخل نفوذ کرد.

پیراهن خیسم به پشتم چسبیده بود . پیراهنم از عرق سگدو زدن تو کوچه های باریک به دنبال آدرسی که هرگز پیدا نشد خیس شده بود. هوای بسته و گرم اتاق داشت کم کم پیراهنم را خشک میکرد.

باز همون صدا.

صدای دختر بچه ای که توی تاریکی ناله میکرد.

نه

کمی دقت کن.

دختر چیه. این صدای شکم منه که داره ناله سر میده.

تو این تاریکی پیدا کردن یه لغمه نون کار هرکسی نیست.

عظمم رو جمع کردم رفتم به سمت مطبخ.هنوز بوی خفیف غذایی که برای نهار خورده بودم میامد.

کبریت کو

ایناها

گسنه تشنه خسته. حلاک

اکه یکی از اینا توی این موقعیت حل میشد من مشکلی نداشتم.

اگه میشد لباسم رو عوض کنم خیلی خوب بود چون بدجوریی بدنم به خارش افتاده.

صدای عجیبی از بیرون میامد.

باز همون کل کل قدیمی.

دختر و پسرای این دوره زمونه هم به خاطر رنگ لاک و مارک لباس هم با هم دعوا میکنن.

واقعا حقمونه بهمون بگن عقب مونده.

دلم میخواد بهش فکر نکنم.

کار امروز حسابی خستم کرده.

هم خسته ام هم گشنه.

کورمال کورمال توی کمدها دنبال شمع میگردم.

یکی پیدا شد.

روشنش میکنم و میگردم دنبال یه چیزی که قابلیت خوردن داشته باشه.

خوبه

شام رو میخورم و میرم تو تخت و مثه خرس میخوابم به امیدی که فردا بتونم آدرس رو پیدا کنم.

یه بسته شمع هم سر راه بگیرم.