1. در تولید آبرنگ از رنگدانه و یک ماده چسبنده قابل حل در آب (معمولاً صمغ عربی) استفاده میشود.

2. این رنگ بهدلیل شفافیت و پشتپیدایی از رنگهای لطیف میباشد.

3. این رنگ به صورت قرص جامد، پودر، مایع و خمیر میباشد. معمولاً در دو شکل خمیری در لوله و تیوپ یا قرص در داخل یک تشتک است که به محض ارتباط قلمموی مرطوب با آن، رنگ حاضر است. جعبههای تشتکی به علت حجم کمتر بیشتر برای کار در طبیعت و محیط خارج از کارگاه استفاده میشود. آبرنگ لولهای و تیوپی در ایالات متحده بیشترین استفاده را دارد.

4. ابزار اصلی آبرنگ قلمموی سمور است چون این قلممو نرم و لطیف است.

5. در آبرنگ اصولاً نیازی به رنگ سفید نیست چون رنگ روحی گذاشته میشود و زمینه هم غالباً سفید است.

6. در آبرنگ کنترل رطوبت کار و قلممو اهمیت زیادی دارد.

7. برای راحتی بیشتر کار با آبرنگ بهتر است از مقواهای گرم بالا استفاده کنیم.

8. از آنجا که یکی از جذابیتها کار با آبرنگ بخشهای سفید و شفاف باقیمانده اطراف آبرنگ است برای اینکه این مناطق کثیف نشوند میتوان آن را با چیزی مثل جسب آبرنگ، لاتکس یا موم پوشاند تا این مواد این نواحی را محافظت کنند که پس از پایان یافتن کار باید آنها را از کار جدا کنیم.

9. این رنگماده از قرنها پیش متداول بوده است اما چیزی که امروزه به نام آبرنگ شناخته میشود در مکتب منظرهنگاری انگلستان پدید آمد و شکوفا شد. نقاشان این تکنیک باعث ایجاد سنت تازهای در نقاشی شدند و آبرنگ را به عنوان یک رنگ اصلی و مستقل در هنر مطرح کرد. در گذشته آبرنگ نقش فرعی داشت و از آن برای پوشاندن طرحهای مدادی استفاده میکردند.

10. دو روش برای نقاشی با آبرنگ وجود دارد: روش پشتنما معروف به روحی (Transparen) و روش پوشان معروف به جسمی (Opaque). در کار با آبرنگ میتوان دو روش را با هم ترکیب کرد. البته روش روحی متداول است و روش جسمی ماهیت گواش را به نقاشی میدهد.