وضعیت هنر های تجسمی در شهرستان ها وضعیتی اسفبار است ،هنرمندان فعال در رشته های مختلف تجسمی دچار موقعیتی ابسورد – نیهیلیستی ¹، شده اند ، همانطور که میدانیم هر هنری و هر هنرمندی برای رشد و بالندگی و تأثیرگذاری مثبت به مخاطب گسترده احتیاج دارد و خواست اثر هنری از سوی مخاطب بزرگترینانگیزه برای ایجاد و خلق اثر از سوی هنرمند است. هنرمندان تجسمی با فقدان مخاطبگسترده روبرو هستند و به زبان ساده تر خود مخاطب اثر خویشند .

وقتی اقبال و استقبالعمومی نسبت به این هنر وجود نداشته باشد ، رقابتی جدی در میان هنرمندان حادثنگردیده ، متعاقباً پیشرفت و جهشی نیز به وقوع نمی پیوندد...

در چنین موقعیتی بدیهیاست که خود به خود بحث تأثیر مثبت هنرمند بر سلیقه عموم و ارتقای آن به مزاحی تلخبدل می شود و باز در چنین موقعیتی جمله مشهور «هنرمند به عنوان وجدان بیدار و آگاهجامعه» چیزی می شود در حدود لفاظی های فاضل مأبانه و عوام فریبانۀ عده ای چند کهاز دور دستی بر آتش دارند...

بایستی اذعان داشت نبودمخاطب عمومی موجب مهجور ماندن و در محاق رفتن هرچه بیشتر هنرمند شده و طبعاً منجربه نابودی تأثیرات فرا متنی شخصیت و جوهرۀ هر هنرمند «به مثابه شاخک های حساساجتماع» هم می گردد .

این سیکل معیوب که درآن عملاً هیچ تقاضایی وجود ندارد تا عرضه ای مطلوب را در پی داشته باشد باعث رکودو رخوت و درجا زدن های مکرر شده است.

جشنواره ها و سمینار هاو نشست ها و سخنرانی ها و غیره و غیره برگزار می شوند و هنرمندان با یکدیگر حرف میزنند و حرف می زنند و به نظر می رسد انجام این اعمال پوچ گرایانه در طی این سالهایتنهایی ، ذهنمان را چنان به ورطۀ جنون سوق داده است که دیگر به این حقیقت مسلم عنایتینداریم که :

اگر مخاطب گسترده ایبرای این هنر وجود نداشته باشد عملاً هنرمندی نیز وجود نخواهد داشت ، چه ، فقدانمخاطب به عنوان مصرف کننده ی هنر حلقۀ مفقودۀ بسیار مهمی است که وضعیت اسفبار فعلیرا موجب شده است.

شاید باز بعضی لفاظیهای فاضل مأبانه اینجا نیز دست به کار شوند و سعی کنند این جنون را مقدس جلوه دهندو هنرمندی را که به دنبال کسب درآمد از طریق هنرش نیست (که نمی تواند باشد! ) راانسانی والا و متعالی و مقدس معرفی نمایند،که حاضر نیست هنرش را به مادیاتبفروشد!!

اما آیا این در پیشگاهعقل سلیم می تواند مورد قبول واقع شود ؟

در اینجا ممکن است دربرابر این پرسش قرار بگیریم که هنرمندان خود ، در وقوع چنین وضعی چقدر مقصر هستند؟و به دیگر سخن ، آیا رسالت خود را به درستی انجام داده اند ؟

و یا در برابر نظریه ایقرار بگیریم کما بیش در این حدود که : با توجه به شرایط جامعه مان این عدم استقبالگسترده ، طبیعی است. مردم درگیرمناسبات پیچیده اقتصادی و چالش ها و مشکلات مهمتریهستند و اساساً لزوم مصرف هنر را احساس نمی کنند و دغدغه آن را نیز ندارند و شرایطبه گونه ای نیست که در سبد خرید خانواده ، بسته هنری هم به عنوان اولویتی ملحوظشود ...

در پایان آیا باید بهگفته فروغ فرخزاد که نزدیک به نیم قرن پیش سرود :

نان ، نیروی شگفت رسالترا مغلوب کرده است² ، ایمان بیاوریم؟؟؟

1     1. بیهوده ، پوچ

2.      2. شعر آیه های زمینی از مجموعهتولدی دیگر ، فروغ فرخزاد