رو میکنم به آینه ...

رو به خودم داد میزنم،;، ببین چقدر حقیر شده اوج بلند بودنم...

رو میکنم به آینه من جای آینه میشکنم،،، رو به خودم داد میزنم این آینست یا که منم ؟؟؟

دنیا همون بوده و هست...

حقارت از ما و منه!!! وگرنه پیش کائنات زمین مثل یک ارزنه...

زمین بزرگ و باز نیست !!! دنیای رمز و راز نیست !!! به هر طرف رو می کنم راه رهایی باز نیست ...

من و ما کم شده ایم، خسته از هم شده ایم، بنده ی خاک، خاک نا پاک، خالی از معنای آدم شده ایم...

دنیا کوچیکتر از اونه که ما تصور می کنیم، فقط با یک عکس بزرگ چشمامونو پر می کنیم...

به روز ما چی اومده من و تو خیلی کم شدیم، پائیز چقدر سنگینی داشت که مثل ساقه خم شدیم ؟...